Benelux Wandeltochten

Zaterdag en zondag 6 en 7 februari 2010

Tweedaagse Terriltocht - Lillo

Samen Uit Samen Thuis Lillo vzw – L 042

De afstanden van 4 tot 20 km starten samen en lopen in dezelfde richting. Na enkele honderden meter bereiken ze de bosrijke omgeving van Lillo, voor ze de wijk Lindeman bereiken hebben ze de eerste splitsing voor de 4 km. De andere afstanden wandelen tussen de Terril en de wijk Lindeman.

Op de volgende splitsing zijn ze aan de ingang van het Vlaams Natuurreservaat “Terril”. Men kan hier kiezen tussen 7, 12 of 17 km. Vanaf de ingang van de Terril kunnen de wandelaars op eigen initiatief en eigen verantwoordelijkheid de aangeduide wandeling maken: je volgt dan de pijlen van Natuur en Bos. Niemand is verplicht, maar voor de liefhebbers is het een flinke klim naar boven. De steenstorten van de Limburgse mijnen halen al vlug een hoogte van 80 m ten opzichte van de omgeving. Het steenstort heeft twee niveaus en tot op het hoogste niveau is het wel anderhalve km klimmen. De gekozen afstand wordt in dat geval vergroot met 3 km (vb: 7 km wordt dan 7 + 3 = 10 km). Bij helder weer is het wel de moeite waard de beklimming te doen. Immers, boven krijg je een mooi panoramisch zicht over de omgeving en omliggende dorpen. Terug beneden volg je weer de SUST-pijlen.

De 7 km-stappers wandelen via het Mijnterrein en de watertoren terug naar Lillo. De 12 en 17 km wandelen via de bossen van Halheide naar de controle in Berkenbos. Vanaf de controle maakt 17 km een lus via de velden van Hal en de Helderbeek. Na controle wandelen ze terug via Zolder-Mijn en de bosrijke omgeving van de watertoren naar de startplaats te Lillo.

Tot slot nog wat informatie over de Terril. De Terril bestaat uit los gestapelde stenen. De meest voorkomende stenen zijn Schiefergesteente, kalkrijke rotsblokken en steenkoolgruis. De steenkoolresten zijn verantwoordelijk voor de zwarte kleur. De terril heeft, doordat hij kunstmatig is, lang niet zo’n stevige ondergrond dan een gewone heuvel. De stenen in de terrils zijn niet aan elkaar geklit en kunnen aan het schuiven of rollen gaan. Om dit te voorkomen kregen sommige Terrils een nieuwe vorm. De scherpe hellingen werden zacht en er werd een kleverig zadenmengsel op de hellingen gespoten. Na korte tijd was de grasmat op de meeste plaatsen goed geworteld maar verdraagt weinig betreding. Daarom vraagt men het aangegeven wandelpad goed te volgen, zodat daar alleen maar de bodem terug bloot komt te liggen en de rest van de hellingen kunnen begroeien. De wandelpaden op de Terril worden beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos.

ROGER BLEUX